888poker
New poker experience at 888poker

Join now to get $88 FREE (no deposit needed)

Join now

Artur Górczyński uzasadnia konieczność zmiany ustawy hazardowej! Zapoznaj się z całą ustawą!

Uzasadnienie konieczności zmiany ustawy

Uwagi ogólne

Uchwalona w błyskawicznym tempie i przy minimalnych konsultacjach społecznych ustawa z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (dalej: ustawa) wymaga niewątpliwie zmiany. Konstrukcja ustawy oparta jest na poprzednio obowiązującym akcie prawnym, pochodzącym jeszcze z 1992 roku i zawiera wiele przestarzałych rozwiązań. Niektóre z nich są mało zrozumiałe, lub w oczywisty sposób nieprzystające do rzeczywistości XXI wieku i społeczeństwa informacyjnego. Zapisy ustawy budzą wątpliwości natury interpretacyjnej, a także rodzą pytania co do ich skuteczności, zgodności z Konstytucją czy też prawem unijnym. W ostatniej kwestii, Komisja Europejska już zwróciła się do rządu polskiego o udzielenie informacji o przepisach polskiego prawa ograniczających świadczenie określonych usług hazardowych. Komisja Europejska zamierza zbadać czy rozwiązania przyjęte w ustawie są zgodne z art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, gwarantującym swobodę przepływu usług. Komisja ma wątpliwości dotyczące przepisów wymagających rejestracji spółki w Polsce jako warunku uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych (por. informacja prasowa Komisji Europejskiej z dnia 20 listopada 2013 r., IP/13/1101). Niezgodność ustawy z prawem unijnym w tym zakresie została wskazana w ust. 3.2 niniejszego dokumentu.
Wątpliwości budzi także sam tryb uchwalenia znacznej części przepisów, który został (w odniesieniu do niektórych zapisów) zakwestionowany przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości oraz polski wymiar sprawiedliwości (wyrok ETS z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. C-213, C-214 i C-217 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2012 r.; wątpliwości w tym zakresie pojawiły się także, według doniesień prasowych, w sprawie toczącej się przed sądem rejonowym w Zakopanem, dotyczącej reklam umieszczonych w styczniu 2010 r., w czasie zawodów Pucharu Świata w Zakopanem).
W szczególności, zmian wymaga to, w jaki sposób uregulowano w ustawie grę w pokera, traktując ją, niesłusznie, na równi z tzw. twardym hazardem, takim jak ruletka.
Na świecie poker jest traktowany jako rozrywka i hobby. W większości przypadków gracze traktują pokera jako formę spędzania wolnego czasu, grając na niewielkie stawki. Gry w pokera organizowane są pomiędzy znajomymi, graczami spotykającymi się w klubie pokerowym czy w ramach portali pokerowych, dostępnych w Internecie. Gra taka rozwija umiejętności logicznego myślenia, będąc jednocześnie źródłem rozrywki . Poker ma bowiem znaczną wartość edukacyjną, uczy podejmowania logicznych, racjonalnych i matematycznie uzasadnionych decyzji. Wiedza ta przydaje się potem w życiu przy dokonywaniu wyborów dotyczących różnych kwestii związanych z życiem prywatnym i zawodowym: zakupami, tworzeniem biznesplanów, zarządzaniem budżetem domowym, oceną opłacalności przedsięwzięć gospodarczych czy też w innych sytuacjach życiowych wymagających logicznej analizy. Potwierdzeniem tego jest włączenie zajęć i wykładów z teorii pokera w program wielu prestiżowych, międzynarodowych uczelni w tym, między innymi, takich jak Berkeley i Harvard. Wykłady pod tytułem "Poker Texas Hold 'em - Aplikacje Strategii i Analizy Otoczenia Konkurencyjnego" odbywają się również w Polsce na Uniwersytecie Warszawskim pod kierunkiem doktora Mikołaja Czajkowskiego, a limit miejsc wyczerpuje się w kilka minut po otwarciu zapisów w Internecie.
Niestety, pomimo całej swojej wartości merytorycznej i rozrywkowej, polski ustawodawca zaliczył pokera do kategorii tzw. twardego hazardu. Do tej kategorii zalicza się takie rodzaje gier hazardowych, w których gracze nie mają żadnego realnego wpływu na wynik gry, w tym ruletkę i gry na automatach.
Obowiązujące od 1 stycznia 2010 roku przepisy w ustawy de facto zabroniły gry w pokera między graczami. Wyjątkiem od tego zakazu jest możliwość uczestnictwa w turniejach pokera. Organizowanie takich turniejów jest jednakże możliwe wyłącznie w kasynach. Dodatkowo, organizator każdego turnieju jest zobowiązany do uzyskania zezwolenia na organizację turnieju, poniesienia znaczących opłat związanych z jego wydaniem oraz spełnienia innych obowiązków wynikających z ustawy. Co więcej, nagrody w takim turnieju są obłożone rażąco wysokim podatkiem, efektywnie 6-krotnie wyższym niż w jakimkolwiek innym państwie w Unii Europejskiej. W wyniku wprowadzenia ustawy, zaprzestano organizowania w Polsce międzynarodowych turniejów pokerowych, a te krajowe odbywają się sporadycznie i cieszą się nikłą popularnością. Doprowadziło to do absurdalnej sytuacji, w której turnieje dla polskich pokerzystów są organizowane na Słowacji, w Czechach, w Niemczech, na Ukrainie i na Litwie oraz nawet na promach pływających po Bałtyku. Pod tym względem Polska jest ewenementem na skalę europejską, będąc jedynym krajem UE, w którym zabroniona jest gra w pokera (tj. z wygranymi) i jedynym z tak rażąco wysokim opodatkowaniem turniejów pokerowych.
Polscy gracze w pokera mogą obecnie grać w tę grę wyłącznie w sieci Internet u operatorów pokerowych świadczących swoje usługi za granicą. Polski ustawodawca, wprowadzając wskazane powyżej zakazy, odebrał sobie możliwość weryfikowania wiarygodności operatorów pokerowych udostępniających swoje serwisy graczom z Polski. W rezultacie gracze są narażeni na korzystanie z niesprawdzonych i niewiarygodnych serwisów zamiast z tych oferowanych przez licencjonowanych operatorów, zobowiązanych (np. pod rygorem utraty zezwolenia) do dbania o bezpieczeństwo środków powierzonych przez graczy, zapewnienia uczciwych reguł gry oraz właściwego stopnia ochrony konsumentów. Osoby korzystające z takich portali pozbawione są jakiejkolwiek ochrony i wsparcia ze strony organów państwa. Ustawodawca, który w uzasadnieniu ustawy za jeden z podstawowych założeń ustawy wskazał konieczność zwiększenia ochrony społeczeństwa przed negatywnymi skutkami hazardu , w rzeczywistości wykluczył taką ochronę w odniesieniu do graczy w pokera.
Odcięcie dostępu do stron internetowych należących do zagranicznych podmiotów jest – biorąc pod uwagę specyfikę Internetu – praktycznie niemożliwe. Doświadczenia krajów unijnych, które coraz częściej wybierają drogę umiarkowanej liberalizacji przepisów w zakresie gier hazardowych i pokera w Internecie, wskazują, że lepsze efekty przynosi legalizacja, licencjonowanie i opodatkowanie (na rozsądnym poziomie) takich gier.

Operator pokerowy jako gwarant bezpieczeństwa graczy


Zgodnie z klasycznymi regułami gry w pokera, w grze tej udział biorą tylko gracze, a organizator gry (zarówno operator pokerowy oferujący usługi przez sieć Internet jak i klub pokerowy organizujący grę na żywo) nie uczestniczy w rozgrywce, lecz pobiera opłatę za organizację i kontrolę gry. Jednym z najważniejszych elementów przewagi konkurencyjnej licencjonowanych serwisów pokerowych jest zaufanie graczy do uczciwego przebiegu gier.
W interesie organizatora gry w pokera leży zatem zapewnienie jak najbardziej przejrzystego i zgodnego z regułami przebiegu gry dla zachowania jak najlepszej opinii wśród graczy i odpowiedniego poziomu usług. Operator pokerowy nie ma interesu w ingerowaniu w przebieg i wynik rozgrywki. Wynika to z faktu, że wynik finansowy osiągany przez operatora nie jest związany z wynikiem gry, lecz z obrotem generowanym z opłat wnoszonych przez uczestników, których wysokość jest niezależna od zwycięstwa lub przegranej danego gracza.
Jeśli chodzi o sposób monitorowania uczciwości rozgrywek w Internecie, organizatorzy gier wykorzystują w tym celu odpowiednie oprogramowanie, które wychwytuje nietypowe zachowania graczy. Stopień zaawansowania technologicznego takiego oprogramowania, pozwala ze skutecznością zbliżoną do 100%:
- wykluczyć możliwość zajścia tzw. "chip dumping" (tj. zamierzonego przegrywania przez jednego gracza na korzyść drugiego) i, w konsekwencji, ryzyko wystąpienia tzw. prania brudnych pieniędzy;
- wykluczyć sytuacje, gdy dwóch lub więcej graczy prowadzi rozgrywkę w umówiony sposób (tzw. "soft play" – tj. nieatakowanie siebie nawzajem ze szkodą dla innych uczestników gry);
- usuwać konta graczy wykorzystujących w rozgrywkach programy do gry zastępujące gracza;
- wykrywać przypadki wykorzystywania konta użytkownika przez więcej niż jednego gracza (np. poprzez porównywanie adresów IP wykorzystywanych przy logowaniu się do takiego konta lub z powodu różnych schematów zachowań);
- wykrywać przypadki uczestnictwa tego samego gracza logującego się w tym samym czasie z różnych kont i uczestniczącego (podszywając się pod innych graczy) w jednym turnieju lub na jednym stole oraz szereg innych nieprawidłowości.

Operatorzy pokerowi analizują dokładnie takie przypadki i - w przypadku wykrycia nieprawidłowości - blokują danych graczy, rekompensując jednocześnie pozostałym szkody poniesione z winy nieuczciwego uczestnika gry.

Poker jako strategiczna gra umiejętności

Poker to strategiczna gra w karty z elementem losowym. Element losowy występuje tylko w pojedynczych rozdaniach. Statystycznie, na przestrzeni wielu rozdań, każdy z graczy będzie miał podobną ilość dobrych i słabych kart, wskutek czego to sposób ich rozegrania decydować będzie, czy gracz na koniec okaże się zwycięzcą, czy przegranym.
Oznacza to, że nabyte przez gracza doświadczenie, umiejętność oceny i analizy przebiegu rozgrywki, zdolności matematyczne, obserwacja przeciwników i schematów ich zagrań, elementy psychologii oraz dobranie odpowiedniej do danej sytuacji strategii rozegrania kart składają się na zdobywanie kolejnych żetonów (punktów) przez dobrych graczy.
Poker, mimo tego, że zawiera element losowy w postaci rozdania kart, jest strategiczną grą umiejętności. Gra odbywa się zawsze w modelu, gdzie gracze, podejmując decyzje, wpływają całkowicie na dalszy przebieg rozgrywki. Od jakości podejmowanych przez zawodnika decyzji zależy powodzenie jego zagrania. Poprawność poszczególnych zagrań jest uzależniona od:
- doświadczenia;
- umiejętności strategicznego myślenia;
- wiedzy z zakresu analizy matematycznej oraz statystyki;
- umiejętności szybkiego i poprawnego wyliczania z rachunku prawdopodobieństwa;
- umiejętności stosowania odpowiedniej taktyki przeciwko poszczególnym oponentom;
- umiejętności podejmowania ekonomicznych decyzji w środowisku o niepełnych informacjach;
- wykorzystania wiedzy z zakresu psychologii.

Doświadczony gracz jest w stanie precyzyjnie określić tzw. „zakres rąk” swojego przeciwnika (czyli zawęzić możliwe układy przeciwko jakim gra) i na tej podstawie podjąć decyzję. Należy pamiętać, że w przypadku otrzymania w wyniku rozdania słabych kart własnych, najczęściej zawodnik ma możliwość wycofania się z rozdania bez ponoszenia jakichkolwiek kosztów czy też strat i może poczekać na rozdanie, w którym otrzyma silniejszy układ startowy.
Zjawiskiem powszechnym, zarówno na świecie, jak i w Polsce, jest działalność profesjonalnych szkół pokerowych, które kształcą zawodników zainteresowanych grą zawodową. Wspomniane firmy uczą oraz szkolą umiejętności z zakresu taktyki, analityki oraz statystyki, które to są niezbędne każdemu zawodnikowi, który chce się zająć grą w pokera zawodowo. Występowanie zawodowych graczy pokera w Polsce i na świecie (utrzymujących się z tej gry) potwierdza tezę o pokerze jako o grze umiejętności. Nie można natomiast być zawodowym graczem w gry losowe, jak ruletka, kości czy automaty, gdyż jest się z góry skazanym na porażkę, ponieważ gra zawsze odbywa się z posiadającym matematyczną przewagę organizatorem gry.
Powyższe argumenty przemawiające za szczególnym charakterem gry w pokera, jako strategicznej gry umiejętności mają zastosowanie zarówno do pokera organizowanego w ramach tradycyjnego turnieju pokerowego, gier stolikowych w klubach pokerowych i kasyanch, które także zostały ustawą zakazane, jak i do pokera organizowanego przez Internet. W szczególności dotyczy to gry w pokera organizowanej w sposób tradycyjny, odbywającej się przy stolikach do gry, w której gracze grają o nagrody pieniężne. Taka gra organizowana jest bowiem według tych samych reguł, zaś wygrana w niej zależy od tych samych cech indywidualnych gracza, które wskazano powyżej.

Koszty i opodatkowanie


Poker (w przeciwieństwie do gier o czysto losowym charakterze, takich jak ruletka, automaty czy też gry liczbowe), z racji na swoją specyfikę umożliwia graczom z odpowiednimi umiejętnościami na osiągnięcie zysków, w szczególności, jeśli grają regularnie i przez dłuższy okres. Opodatkowanie graczy oraz podatki i koszty ponoszone przez operatora gry w pokera (którymi operator obciąża graczy w ramach opłat za uczestnictwo) powinny zatem zostać ustalone w wysokości, która nie będzie zachęcała graczy do korzystania z nielegalnych operatorów. W modelu przyjętym w ustawie, koszty i podatki czynią organizowanie turniejów gry w pokera zgodnie z ustawą mało opłacalnym i nieatrakcyjnym przedsięwzięciem.
Do momentu wejścia w życie ustawy, w Warszawie odbywały się regularnie turnieje pokerowe o międzynarodowej randze, w tym European Poker Tour, w którym udział brało nawet do czterystu uczestników, w tym gracze ze ścisłej czołówki światowych gwiazd pokera. Wskutek wprowadzenia obecnie obowiązujących obciążeń (w tym podatku od wygranych w wysokości 25%), w Polsce zaprzestano organizacji jakichkolwiek międzynarodowych turniejów, zaś większość dotychczasowych graczy, grających legalnie, zgodnie z poprzednio obowiązującymi przepisami, uczestniczy w grach organizowanych bez zezwolenia. Turnieje organizowane w kasynach mają w konsekwencji charakter wyłącznie lokalny z minimalnym wpisowym (50 – 150 PLN), a liczba uczestników turnieju jest symboliczna, nie przekraczając jednorazowo 30 osób. Pokerzyści, którzy nie są hazardzistami, lecz osobami kierującymi się zasadami logiki i rachunku matematycznego, zdają sobie sprawę z niskiej opłacalności uczestnictwa w turniejach, przy konieczności uiszczenia tak znacznego podatku od gier. Sprzyja to rozwojowi szarej strefy oraz prowadzi do spadku wpływów do budżetu, braku kontroli graczy, braku ochrony przed grą nieletnich oraz zmniejsza komfort i bezpieczeństwo konsumentów oraz ich środków pieniężnych.
Ponadto, wprowadzony w Polsce podatek od gier ma charakter represyjny i nie ma odpowiednika w żadnym państwie unijnym. W większości krajów UE, podatek od gier pobierany jest jedynie od prowizji pobieranej przez kasyno (lub innego organizatora gry), co zapewnia atrakcyjność gry i – przy większym jej bezpieczeństwie niż u podmiotu prowadzącego działalność bez zezwolenia – skłania graczy do gry u legalnych operatorów. Podatek od gier o podobnym charakterze, jak pobierany zgodnie z polską ustawą grach hazardowych, wprowadziły Francja i Estonia. Należy jednak zwrócić uwagę, że w krajach tych wynosi on od 3% do 5%, a nie 25%, jak przewiduje to polska ustawa.

Uzasadnienie prawne

Uwagi ogólne

Załącznikiem do niniejszego dokumentu jest projekt ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych, przygotowany w oparciu o propozycje przedstawione powyżej. Projekt zakłada umożliwienie organizowania gier w pokera poza kasynami, w tym w klubach pokerowych i w sieci Internet, zachowując konieczność uzyskania zezwolenia ministra finansów na prowadzenie takiej działalności. Celem zapisów projektu jest nie tylko zliberalizowanie przepisów dotyczących pokera, ale przede wszystkim zapewnienie odpowiedniego stopnia kontroli przez Państwo nad działalnością podmiotów z branży pokerowej. Dodatkowo, projekt zawiera szereg zapisów o charakterze ochronnym wobec graczy (np. zakaz gry małoletnich, możliwość wykluczenia gracza uzależnionego od gry na podstawie regulaminu, ograniczenia w zakresie reklamy, itd.). Proponowane zapisy mają również na celu wyeliminowanie ryzyka wykorzystywania pokera do prania brudnych pieniędzy. W projekcie wprowadzono także zapisy, które zapewnią zgodność ustawy o grach hazardowych z prawem unijnym i orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.
Projekt zmian ustawy jest uzupełniony tekstem jednolitym ustawy o grach hazardowych, uwzględniającym wprowadzone zmiany.
Komentarz do poszczególnych zmian
Zmiany do art. 2 oraz 4 ustawy o grach hazardowych mają na celu rozróżnienie pokera w modelu gracz versus organizator gry, np. kasyno od pokera o modelu gracz versus gracz. Dodatkowo, zawarto definicję gry w pokera, której brak mógł powodować wątpliwości interpretacyjne co do tego co można uznać za taką grę.
Zmiana w art. 6 ma na celu umożliwienie organizowania gry w pokera w punktach gry w pokera oraz (co wynika z proponowanego art. 14 ust. 4, art. 15 oraz art. 29) przez sieć Internet. Konsekwencją wprowadzenia tego zapisu jest konieczność usunięcia obecnego art. 30. Proponowane rozwiązanie pozwoli na skuteczne zmniejszenie gry w pokera w ramach tzw. szarej strefy, umożliwi kontrolę prawidłowości organizowanych gier i bezpieczeństwo konsumentów. Zmiana zaproponowana w ust. 3a umożliwi organizowanie turniejów gry w pokera o czysto sportowym charakterze, w którym nagrody nie są finansowane ze środków pochodzących od graczy i nagrody te mają wyłącznie charakter rzeczowy. Zmiana ta ma na celu również zapewnienie zgodności z prawem turniejów brydżowych, w ramach których uczestnicy otrzymują (choćby symboliczne) nagrody rzeczowe, mających – w świetle obecnie obowiązującej ustawy – charakter nielegalnej gry losowej. Umożliwienie urządzania gier w pokera poza kasynami gry, w wyznaczonych punktach jest rozwiązaniem sprawdzonym np. w Czechach i Austrii. Wprowadzenie takiego rozwiązania zmniejszy ryzyko zainteresowania graczy pokerowych grami o czysto hazardowym charakterze, oferowanymi wyłącznie w kasynach.
Dodatkowo, zmiana do art. 6 ust. 4 usuwa niezgodność ustawy z prawem unijnym, które co prawda pozostawia Państwom członkowskim dużą swobodę co do kształtowania przepisów dotyczących gier, lecz także stawia granice tej swobody. Zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (np. wyrok z 6 listopada 2003 r., C-243/01, Gambelli – pkt 65; wyrok z 6 marca 2007 r., C-338/04, Placanica – pkt 49; wyrok z 8 września 2009, C-42/07, Santa Casa – pkt 60), przepisy dotyczące gier nie mogą mieć charakteru dyskryminacyjnego.
Obecnie obowiązujący przepis, ograniczający krąg podmiotów, które mogą uzyskać licencję na prowadzenie działalności w zakresie gier, do polskich spółek, dyskryminuje w sposób oczywisty podmioty unijne, mające siedzibę poza granicami Polski. Konsekwencją tej zmiany jest konieczność usunięcia odniesienia do kodeksu spółek handlowych (wykreślony art. 6 ust. 6) i przepisów dotyczących minimalnego kapitału zakładowego (art. 10 ust. 1). Przedmiotowy zapis wzbudził już wątpliwości Komisji Europejskiej, która wszczęła procedurę mającą na celu wyjaśnienie zgodności obowiązujących przepisów polskiej ustawy z prawem unijnym (por. ust. 1.1 powyżej).
W art. 10 proponuje się usunąć ust. 2 i 3. Ograniczenia zawarte w tych przepisach w żaden sposób nie wpływają na bezpieczeństwo zarządzania spółkami prowadzącymi działalność w zakresie gier. Przeciwnie, przepisy te wymuszają wprowadzenie skomplikowanych struktur własnościowych w takich spółkach i zmniejszają ich przejrzystość kapitałową.
Nowy art. 15c1 ma na celu wykluczenie możliwości prania brudnych pieniędzy przez graczy grających w pokera. Prowadzony przez licencjonowanego operatora rejestr graczy obejmowałby bowiem kompletną informację o uzyskanych przez gracza wygranych, jak również o przegranych. Rozwiązanie to jest skuteczniejsze niż jednorazowe zaświadczenia o wygranych, które stwarzają więcej możliwości tzw. prania brudnych pieniędzy.
Wprowadzenie pełnej ewidencji obejmującej zarówno wygrane osiągnięte przez danego gracza, jak i poniesione przezeń straty, eliminuje takie ryzyko. Pod rozwagę ustawodawcy można poddać wprowadzenie podobnego rozwiązania w odniesieniu do wszystkich gier organizowanych w kasynach Art. 29 zawiera propozycję możliwości ograniczonej reklamy gry w pokera. W ocenie autorów projektu, zaproponowane rozwiązanie umożliwia reklamę podmiotom prowadzącym punkty gry w pokera, a jednocześnie zakreśla granice możliwej reklamy, tak aby nie trafiała ona do osób małoletnich oraz zawierała przekaz ostrzegający przed możliwym uzależnieniem od gry w pokera. Proponowany przepis zawiera również narzędzie do wykorzystania przez Ministra Finansów, mającego możliwość wpływania na treść powyższego przekazu.
Umożliwienie prowadzenia reklamy w choćby ograniczonej formie zwiększy atrakcyjność operatorów działających na podstawie zezwolenia i ich przewagę nad nielegalnie działającymi podmiotami.
Reklama może dodatkowo spełniać funkcję edukacyjną poprzez wyjaśnianie mechanizmów gry w pokera. Udzielenie potencjalnym lub początkującym graczom wyczerpującej informacji o zasadach i strategii gry w pokera minimalizuje ryzyko poniesienia przez nich nieoczekiwanych strat spowodowanych brakiem wiedzy i doświadczenia. Przekazanie szczegółowej wiedzy o podstawowych elementach gry w pokera zapewnia wszystkim początkującym graczom równe szanse na rozwinięcie swoich umiejętności.
Dodatkową funkcję edukacyjną w tym zakresie spełnia również transmitowanie na żywo (bądź retransmisja) turniejów pokerowych. Oznacza to, że reklama gry w pokera, oprócz elementu marketingowego, korzystnego dla danego operatora, ma znaczne walory edukacyjne, umożliwia pogłębianie wiedzy o pokerze, lecz także o strategii, rachunku prawdopodobieństwa oraz zarządzania finansami przeznaczonymi na udział w grze. Poker jest bowiem grą, w której czynnik umiejętności ma charakter deterministyczny, co skutkuje tym, że wielu graczy chętnie pogłębia swoją wiedzę w tym zakresie. Wpływa to na ich świadomość oraz wyklucza ryzyko przypadkowej, nieoczekiwanej straty finansowej związanej z uczestnictwem w grze.
Zmieniony art. 37 zawiera wykaz dokumentów i informacji jakie musiałby składać podmiot ubiegający się o zezwolenie na organizowanie gry w pokera. Zwraca się uwagę na konieczność uwzględnienia w regulaminie przygotowanym przez taki podmiot sytuacji, w których organizator mógłby czasowo wykluczyć gracza uzależnionego od gry w pokera.
Zapisy w art. 63 oraz 69 wskazują na wysokość opłat związanych z uzyskaniem zezwolenia na organizację gry w pokera a także wysokość zabezpieczeń wnoszonych przez podmioty występujące o zezwolenie.
Zmiany wprowadzone w rozdziale 7 ustawy mają na celu wprowadzenie opodatkowania na poziomie umożliwiającym organizatorom gry w pokera na osiągnięcie zysku. Dochody osiągane przez takie podmioty uzależnione są wyłącznie od opłat wnoszonych przez uczestników – w żadnej mierze nie są one związane z wysokością wygranych osiąganych przez poszczególnych graczy. Stawka zaproponowana w art. 74 punkt 4) ma na celu zagwarantowanie odpowiedniej równowagi pomiędzy zapewnieniem odpowiednich wpływów budżetowych z tytułu podatku od gier a koniecznością umożliwienia osiągnięcia odpowiedniego zysku przez operatora pokerowego, przyjmującego na siebie szereg obowiązków związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa gry, ochrony graczy i innych.

Cała ustawa dostępna jest natomiast tutaj.

WIĘCEJ HISTORII

O czym myślisz?