Historia Pokera - Mayfair Club - Cześć II

mayfair club

W końcu lat osiemdziesiątych, Mayfair Club zajął miejsce najlepszego pokerowego klubu w całym Nowym Jorku. Co odróżniało go od wielu innych undergroundowych miejsc tego typu w mieście, było wyjątkowe koleżeństwo, okazywane przez tych, którzy grali tam regularnie. Tak, jak bezwzględni byli przy pokerowym stole, tak sympatyczni byli z dala od niego.

Gry gra dobiegała końca, nie było rzadkim dla graczy, by wyjść wspólnie z budynki i spacerować ulicami do Chelsea Billiards, gdzie grali w bilard, pili piwo i do wczesnych godzin porannych rozmawiali o swoich rozdaniach.

Podobnie jak Doyle Brunson, “Amarillo Slim” Preston i “Sailor” Roberts pomagali sobie nawzajem, gdy spędzali czas jako hazardziści z Texasu i ten rodzaj współpracy ostatecznie pomógł graczom z Mayfair uzyskać ogromną ilość sukcesów w pokerowym świecie.

W 1985 roku, Paul Margiel i Steve Zolotow, dwóch graczy, którzy jako pierwsi zaczęli rozgrywać heads-upy, używając do tego żetonów do backgammona, zaliczyli triumfalny debiut na World Series of Poker, gdy obaj dotarli do finałowego stołu. Margiel skończył siódmy w $1,000 Limit Hold’em, Zolotow natomiast zajął dziewiąte miejsce w evencie $2,500 Pot-Limit Omaha. Dwóch innych stałych bywalców Mayfair również zaliczyło kilka sukcesów podczas WSOP w 1986 roku. Jay Heimowitz, wcześniejszy dystrybutor piwa z Bethel w stanie Nowy Jork, wygrał event $1,500 Limit Hold’e, a Dan Harrington, dla którego był to pierwszy występ w tym turnieju, zakończył na 24 miejscu w $1,500 Limit Hold’em.

Gracze z Mayfair zaczęli dawać do zrozumienia, jak dominującą siłą zaczynają stawać się na profesjonalnych turniejach pokerowych. W 1987 roku, z 152 graczy, którzy wystartowali w Main Evencie, Heimowitz zakończył 11, podczas gdy Harrington, Mickey Appleman i Howard Lederer dotarli do finałowych stołów, kończąc kolejno na ósmym, szóstym i piątym miejscu. Przez cały czas gracze ci spędzali mnóstwo czasu na rozmowach o pokerowej strategii.

W 1988 roku, Erik Seidel prawie zdołał wygrać mistrzostwo, skończył jednak drugi (pierwszy był Johnny Chan) w main evencie World Series, podczas gdy załoga Mayfair zaliczyła w sumie pięć finałowych stołów. Howard Lederer dotarł do dwóch i w obu udało mu się zakończyć na siódmym miejscu, w $1,000 Limit Omaha i $1,500 Limit Hold’em. Jego imponujący występ był świadectwem jego wytrwałości, bowiem kilka lat wcześniej z trudnością wiązał koniec z końcem.

Po skończeniu szkoły średniej, Lederer przeprowadził się do Nowego Jorku w celu kontynuowania nauki na Uniwersytecie Columbia, ale zakończył ją, spędzając znacznie więcej czasu w Bar Point Chess Club, niż w klasie. Żywił marzenia o staniu się profesjonalnym szachistą, do momentu, w którym odkrył pokera. Zaczął odczuwać obsesję na punkcie gry, grając czasami nawet 70 godzin bez przerwy, ale jego rezultaty nie mogły sprostać jego pragnieniom – przegrywał prawie za każdym razem. Doszło do tego, że zaczął sypiać na parkowych ławkach, albo na podłodze w klubie szachowym. Żeby zarobić pieniądze na wkupienie się do gry, został “chłopcem na posyłki” dla graczy o większym bankroll, łapiąc napiwki za przyniesienie kanapek z delikatesów na rogu. Gdy tylko udało mu się zarobić 20$, wskakiwał do gry.

Pewnej nocy, Zolotow dołączył do gry w Bar Point, i po zaobserwowaniu gdy Lederera, zaoferował mu na przyszłość sponsoring w Mayfair. Lederer przyjął jego ofertę, w zamian zaś zaczął pomagać Zolotowi w jego biznesie związanym z bukmacherką, zbierając zakłady dla niego, w różnych miejscach miasta.
Lederer faktycznie stał się jednym z pracowników Zolotowa, relacja która uległa zmianie po dealu Lederera z Full Tilt.
“Howard zaczynał jako mój pracownik, skończył jako partner, a teraz jest królem.” – powiedział niedawno Zolotow.

Lederer nie był jedynym graczem z Mayfair, który uzyskiwał tak niezwykłe sukcesy. Po zdobyciu swojej pierwszej złotej bransoletki w 1992 roku, Seidel zdołał wygrać ich jeszcze siedem, co uplasowało go zaledwie trzy miejsca za Philem Hellmuth’em na liście wszechczasów. W 1995 roku Harrington wygrał Main Event World Series of Poker. Był pierwszym (I do tej pory jedynym) mistrzem świata, wywodzącym się z ekipy Mayfair. Dostał się też do finałowego stołu WSOP Main Event w 2003 and 2004, kiedy grało 839 w 2003 i aż 2,576 graczy w 2004. Łącznie, gracze Mayfair zdobyli na World Series of Poker 25 bransoletek, plus pięć eventów World Poker Tour.

Sam klub znalazł się na szczycie sławy w 1998 roku, gdy ukazał się film „Rounders”. Większość pokerowych scen z filmu odbywało się w Chesterfield, fikcyjnym klubie pokerowym, stworzonym na kształt Mayfair.

Sam klub jednak nie przetrwał długo. Dwa lata później, Mayor Rudy Giuliani wszczął kampanię „Quality of Life” („Jakość życia” – przyp. tłum.), która doprowadziła do zamknięcia wszystkich undergroundowych klubów pokerowych w Nowym Jorku, łącznie z Mayfair.

Historia Pokera - Mayfair Club - Cześć II 101

W 2008 legenda klubu Mayfair chwilowo wróciła, kiedy to „Poker after Dark” nagrał „Mayfair Week” z graczami którzy grali w tym klubie. Ale spektakl ten tylko potwierdził to, z czego tak wielu zdaje sobie sprawę: w czasach, gdy w pokera gra się przede wszystkim w dużych kasynach i na internetowych pokerroomach, undergroundowe kluby takie jak Mayfair, nie mają szans na przetrwanie.

Jednak nie można zapomnieć jak wielkie znaczenie dla rozwoju pokera i jego graczy miał klub Mayfair.

WIĘCEJ HISTORII

O czym myślisz?